Błogosławiony O. Rafał Chyliński z Łagiewnik, ojciec ubogich, człowiek wielkiego ducha i miłości do drugiego człowieka. Syn Arnolda i Małgorzaty Chylińskich urodził się 6 stycznia 1694 roku we wsi Wysoczka. Na chrzcie nadano chłopcu imię Melchior, choć rodzice pochodzili z szlachty wielkopolskiej na rodziców chrzestnych wybrano dwoje ubogich z przytułku łukowskiego. Od najmłodszych lat mały „mniszek”, bo tak go nazywał ojciec, miał duszę przepełnioną bożym światłem miłości do bliźnich i świata stworzonego.

           W wieku około 16 lat Melchior i jego brat zostali umieszczeni w poznańskim kolegium jezuitów. Młodzi Chylińscy zetknęli się z środowiskiem długoletniej tradycji intelektualnej i wychowawczej. Niestety na skutek choroby Melchior musiał powrócić do domu, jednak już wtedy zdążył pozostawić po sobie świadectwo przyszłej świętości. W niedługim czasie, zapewne pod namowa matki wstąpił do wojska. Była to jednak decyzja niechętnie podjęta. Wydaje się, że Melchior nie miał wówczas jasnej perspektywy swojej przyszłości. Ze względu na wykształcenie szybko wybrano go chorążym. Stanowisko to wiązało się z prowadzeniem rozliczeń pieniężnych żołnierzy z władzami województwa.Praca, choć niedająca mu korzyści ani splendoru była potwierdzeniem uczciwości i zaufania, którym został obdarzony. W każdym razie nie były to lata zmarnowane, bowiem doświadczenie, które zdobył w zderzeniu z podłożem duchowym wydało piękny owoc stanowczości, poczucia obowiązku i wierności zasadom.

          W końcu Melchior porzucił wojsko i wstąpił do klasztoru ojców franciszkanów w Krakowie. Najprawdopodobniej tym, co złączyło Melchiora z braćmi świętego Franciszka było duchowe pokrewieństwo z ideałem franciszkańskim.

4 kwietnia 1715 roku w wieku ok. 21 lat Melchior przywdział habit i zmienił imię na Rafał. Nowicjat w Krakowie trwał krótko, ponieważ ze względu na zarazę młody zakonnik został przeniesiony do Piotrkowa. 26 kwietnia 1716 roku br. Rafał złożył śluby uroczyste, zaś święcenia kapłańskie przyjął w Poznaniu w roku 1717 z rąk Biskupa Piotra Tarły. Fakt tak szybkiego powierzenia posługi kapłańskiej klerykowi może dziwić, upłynęło bowiem niewiele ponad rok od ślubów uroczystych. Jest to jednak kolejny dowód wielkiego zaufania przełożonych i władz kościelnych do młodego zakonnika mającego wielkie zalety serca i umysłu.

Po świeceniach kapłańskich o. Rafał przebywał w klasztorach w Obornikach, Radziejowie, Pyzdrach, Kaliszu, Poznaniu, Gnieźnie, Pszczewie, Warce, Krakowie i Łagiewnikach. Na tych placówkach dał się poznać jako gorliwy franciszkanin, pełen ducha modlitwy i wielki pokutnik. Ojciec Rafał był człowiekiem pokory, która wypływała z głębokiej więzi z Jezusem. Widać to wyraźnie w wydarzeniu z klasztoru w Warce gdzie został niesłusznie oskarżony o utratę zmysłów. Przyjął to upokorzenie z pokorą i złączył z cierpieniem Ukrzyżowanego.

Od samego początku zdrowie ojca Rafała było mocno nadwyrężone. Ten swoiście rozumiany stygmat cierpienia przyjmował z wielką cierpliwością dodając do tego liczne posty i surową pokutę. Z wielkim spokojem przyjmował wszelkie przykrości ze strony tych, do których był posłany jak również ze strony braci.

Będąc w Łagiewnikach pełnił rozliczne obowiązki, ale najbardziej znany był z opieki nad ubogimi, którym poświęcał najwięcej swego czasu. Niestety słabe zdrowie powodowało, że ojciec Rafał słabł coraz bardziej a życie pobożnego zakonnika gasło w oczach tych, którzy go widzieli. Trwało to kilka miesięcy, aż w końcu choroba zwyciężyła i na stałe położył się do łóżka. Ten stan trwał do 2 grudnia 1741 roku, dnia błogosławionej śmierci ojca Rafała.

Proces informacyjny rozpoczęto 20 lat po śmierci zacnego zakonnika, niestety został przerwany z powodu wojny i rozbiorów Polski. Ojciec Święty Jan Paweł II w czasie IV pielgrzymki do Polski podczas uroczystej Mszy Świętej beatyfikacyjnej w parku Agrykola w Warszawie dnia 9 czerwca 1991 roku ogłosił o. Rafała Chylińskiego błogosławionym. Wspomnienie o. Rafała przypada na 2 grudnia. Jego doczesne szczątki spoczywają w jednej z kaplic Łagiewnickiego Sanktuarium.