W sobotę 29 października przeżywaliśmy we wspólnocie seminaryjnej uroczyste Nieszpory I Niedzieli Adwentu połączone z nabożeństwem światła (lucernarium). Obrzęd ten sprawowany w ciemności, którą rozświetlały tylko świece – symbol przychodzącego Chrystusa, doskonale wprowadził nas w tajemnicę rozpoczynającego się Adwentu.

 

 

 

Przebieg całej celebracji oddaje niejako sen naszego oczekiwania w nadziei na przyjście naszego Pana. Do momentu błogosławieństwa wieńca i świec światła w naszej kaplicy pozostawały wyłączone. Dopiero po zapaleniu pierwszej świecy adwentowej i wypowiedzeniu przez Celebransa słów: „światło Chrystusa” zostało zapalone światło.  

 

Istotnym symbolem czasu adwentowego są wieniec i cztery świece. Symbolika światła jest w liturgii bardzo bogata. Światło wskazuje drogę, rozprasza ciemności, usu­wa lęk i stwarza poczucie bezpieczeństwa i wspólnoty. Jest znakiem obecności Chrystusa -Światłości Świata.

Płomienie czterech kolejnych świec adwentowych mają nas doprowadzić stopniowo do głębokiego przeżycia Tajemnicy Wcielonego Słowa, który za sprawą Ducha Świętego poczęło się w łonie Maryi.

            ,,Sam Bóg pokoju niech was całkowicie uświęca, aby nienaruszony duch wasz, dusza i ciało bez zarzutu zachowały się na przyjście naszego Pana, Jezusa Chrystusa. Wierny jest Ten, który was wzywa; On też tego dokona”

1 Tes 5, 23-24

Tymi słowami zachęca nas św. Paweł do oczekiwania na przyjście Pana. Oczekiwanie w czasie adwentu ma podwójny charakter i sens. Pierwszy zwraca naszą uwagę na przygotowanie do Świąt Bożego Narodzenia, drugi kierują nasz wzrok ku tajemnicy powtórnego przyjście naszego Pana, w dniu ostatecznym.

Trwajmy, więc na modlitwie, aby dobrze przygotować się na spotkanie z przychodzącym Jezusem.